به منظور دست یافتن به راهکارهای مناسب جهت تنظیم پاسخ های ایمنی که منجر به افزایش کارآیی واکسن شود، در این مطالعه الگوی پاسخ ایمنی متعاقب تزریق واکسن دوگانه دیفتری-کزاز در موش مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از واکسن های تک ظرفیتی دیفتری و کزاز و واکسن دوگانه دیفتری-کزاز که در مجاورت ادجوانت (ژل فسفات آلومینیوم) و بدون ادجوانت، فرموله شده بود، استفاده گردید. واکسن های فرموله شده در 5 مرحله به 6 گروه از موش های Balb/c تزریق شد. دو هفته بعد از آخرین تزریق، طحال موش ها خارج شده و سلول های طحالی در مجاورت آنتی ژن های موردنظر قرار گرفتند و میزان سایتوکاین هایInterleukin 4) IL-4 ( و IFN-ɤ (Interferon gamma) در مایع رویی کشت سلولی اندازه گیری گردید. میزان IL-4 در موش هایی که واکسن های با ادجوانت را دریافت کرده بودند، در مقایسه با گروه بدون ادجوانت و نیز گروه کنترل، افزایش مشخصی را نشان داد. درحالی که این افزایش در مورد IFN-ɣ معنی دار نبوده است. نتایج فوق نشان داد که جهت گیری پاسخ های ایمنی بیشتر به سمت پاسخ های ایمنی زیررده (T helper 2) Th2 است که علت این امر می تواند به ماهیت آنتی ژن، نحوه فرمولاسیون واکسن و درصد جذب آنتی ژن در ژل آلوم مرتبط باشد که در نهایت بر روی گرایش پاسخ ایمنی تأثیر خواهد گذاشت.

مقدمه: این مطالعه به منظور تهیه مایه لیشمن استاندارد و ارزشیابی آن جهت لیشمانیزاسیون در موش های سفید کوچک آزمایشگاهی انجام گردید. روش کار: با استفاده از لیشمانیا ماژور سوش اصفهان (MRHO/IR/75/ER) مایه لیشمن استاندارد تهیه گردید. برای تهیه مایه لیشمن استاندارد پس از کشت این انگل در محیط های Schneider و RPMI1640 و پاساژ آنها به فواصل 72 ساعت، پاساژ چهارم که 120 ساعت از آن گذشته بود برداشت شده و پس از هاروست نمودن پروماستیگوت ها سه مرتبه با سرم فیزیولوژی 9 در هزار شستشو گردیدند. سوسپانسیون انگلی تهیه شده در PBS یا سرم قندی- نمکی با گلیسرول به نسبت 10 درصد مخلوط شده و پس از شمارش در ویال های استریل به میزان یک میلی لیتر تقسیم گردیدند و به طور تدریجی در نیتروژن مایع منجمد شدند. میزان زنده بودن پروماستیگوت ها پس از انجماد 5 تا 25 درصد تعیین گردید. تعداد 237 موش سفید کوچک آزمایشگاهی (سوری) به دو گروه واکسینه (135 عدد) و کنترل (102 عدد) تقسیم شده و پس از بازیافت مایه لیشمن منجمد شده به هریک از موش های تحت مداخله 1/0 میلی لیتر از آن به شکل زیر جلدی و در قاعده دم تلقیح گردید. به موش های گروه کنترل 1/0 میلی لیتر سرم فیزیولوژی 5/8 در هزار تزریق شد. یافته ها: نتایج حاصله نشان دادند از یک ماه پس از تلقیح مایه لیشمن در گروه تحت مداخله، ضایعات لیشمانیوز جلدی ظاهر شدند به طوریکه 6 ماه پس از تلقیح تعداد 58 عدد از موش های باقیمانده (63 درصد) به لیشمانیوز جلدی مبتلا شده بودند. با استفاده از روش های پارازیتولوژی جسم لیشمن در تمامی ضایعات دیده شد. با استفاده از لیشمانین تهیه شده در انستیتوپاستور ایران تمامی موش های گروه های تحت مداخله و کنترل آزمایش پوستی شدند. نتایج حاکی از آن بود که 59 عدد از موش های تحت مداخله (1/64 درصد) پس از گذشت 72 ساعت دارای نتیجه پوستی مثبت بودند در حالیکه تنها 2 عدد (3/4 درصد) موش های گروه شاهد نتیجه مثبت جلدی به همراه داشتند. نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهند که مایه لیشمن استاندارد قادر به ایجاد زخم و نهایتا باعث تحریک سیستم ایمنی سلولی موش های تحت مداخله می شود و لذا می توان آن را جهت لیشمانیزاسیون افراد در معرض خطر خصوصا در مناطق هیپراندمیک لیشمانیوز جلدی روستایی مورد ارزیابی قرار داد .

یکی از بن مایه های بسیار رایج در قصه های عامیانه ی ایران، پیکرگردانی «انسان ـ حیوان» و «حیوان ـ انسان» است که به سه صورت دیده می شود: تغییر هیات، طلسم یا جادو و تجسد.در حالت تغییرهیات فرد برای کمک به قهرمان داستان، درون مایه هایی مانند وصلت با پسر یا دختر، کسب مال و ثروت، از بین بردن دشمن، جذب قهرمان داستان، جبران نیکی قهرمان، گریز از دست تعقیب کننده یا دشمن، گریز از غم و اندوه، پنهان کردن هویت و. .. دیده می شود. طلسم و جادو نیز با اهدافی نظیر مجازات کردن، به تصرف درآوردن قهرمان دختر داستان و وصلت با او، حسادت به قهرمان داستان، فریب دادن دیگران، شفقت و دلسوزی و. .. صورت می گیرد. تجسد نیز با هدف برملا ساختن راز قتل و رسوا کردن قاتل و در برخی موارد نیز به منظور جبران نیکی قهرمان، یاری رساندن بدو، مجازات و. .. صورت می گیرد.در این مقاله تلاش شده است صورت های پیکرگردانی، یعنی تغییرهیات، طلسم یا جادو و تجسد در افسانه های مردم ایران بررسی شود تا هر چه بیشتر بر اهمیت حفظ و مطالعه ی فرهنگی قصه های عامیانه ـ که مهمترین بستر تجلی انگاره ها و بن مایه های اساطیری است ـ تاکید شود.نتایج حاصل از این مقاله در این قصه ها تغییرهیات با 118 مورد، طلسم یا جادو با 82 مورد و تجسد با 9 مورد بیشترین بسامدها را به خود اختصاص داده است.

زمینه: مطالعات متعددی پیرامون مشکلات روانی و مهارت های ارتباطی افراد دارای حیوان خانگی انجام شده است، اما پژوهشی که به مقایسه شادکامی، سلامت روانی و مهارت های ارتباطی در افراد دارای حیوان خانگی و بدون حیوان خانگی پرداخته باشد مغفول مانده است. بررسی پیامدهای روانی نگهداری حیوانات و همچنین بررسی صفات شخصیتی این افراد از اهمیت خاصی برخوردار است. زندگی کردن با حیوان خانگی بر متغیرهای روانشناختی مثل شادکامی، سلامت روانی و مهارت های ارتباطی چه تاثیری می تواند داشته باشد؟ هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه شادکامی، سلامت روانی و مهارت های ارتباطی در افراد دارای حیوان خانگی و بدون حیوان خانگی انجام شده است. روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع علی-مقایسه ای بود. از جامعه آماری تمامی افراد دارای حیوان خانگی و افراد بدون حیوان خانگی شهر تهران تعداد 180 نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه های پژوهش که شامل پرسشنامه شادکامی آرگایل و مارتین (1989)، سلامت روان عمومی گلدبرگ (1972) و مهارت های ارتباطی بارتون (1999) بود در بین نمونه های پژوهش پخش شد و داده ها با استفاده از تی مستقل و تحلیل واریانس تحلیل شد. یافته ها: تفاوت معناداری بین گروه دارای حیوان خانگی و گروه بدون حیوان خانگی در متغیرهای شادکامی، سلامت روانی و مهارت های ارتباطی مشاهده شد که این تفاوت به نفع گروه بدون حیوان خانگی بود (0/001 ≤ P). نتیجه گیری: افرادی که بدون حیوان خانگی زندگی می کنند، شادکامی، سلامت روانی و مهارت های ارتباطی بیشتری نسبت به افرادی که با حیوان خانگی زندگی می کنند، دارند.

سابقه و هدف: در فرهنگ غذایی ایرانی، گل ها و اسانس بهارنارنج در قالب مربا و عرقیجات در مقادیر بالا مصرف می شود. در طب سنتی ایرانی در مورد اثرات عرق بهارنارنج روی کبد نگرانی هایی ذکر شده است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر اسانس بهارنارنج بر شاخص های سلامت کبدی در مدل حیوانی می باشد. مواد و روش ها: اسانس بهارنارنج با کلونجر استخراج و توسط کروماتوگرافی گازی-جرمی آنالیز شد. سپس با دوزهای (g/kg 2 و 1، 0/5) به مدت سه روز به صورت تک دوز از طریق داخل صفاقی یا خوراکی برای شش گروه پنج تایی موش صحرایی تجویز شد. برای دو گروه کنترل (g/kg1) روغن زیتون (حامل اسانس) تجویز شد. 48 ساعت بعد از آخرین تجویز، نمونه گیری خون و بافت کبد جهت تعیین آلانین امینو ترانسفراز (ALT)، اسپارات امینو ترانسفراز (AST)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و گلوتاتین (GSH) انجام شد و مطالعات هیستوپاتولوژیک صورت گرفت. نتایج: تغییرات اصلی اسانس، لینالیل استات، ترپینن-4-ال، لینالول و فنتیل الکل بود. تجویز صفاقی اسانس در دوزهای بالاتر از (g/kg 1) موجب افزایش معنی دار AST، ALT و LDH شد. این اسانس در غلظت های بالاتر از (g/kg 1) در تجویز خوراکی و داخل صفاقی باعث التهاب بافت کبدی شد. نتیجه گیری: بررسی آنزیم های AST، ALT و LDH و داده های هیستوپاتولوژی نشان داد که این اسانس در دوزهای بالا، دارای سمیت خفیف کبدی می باشد. این عوارض ناشی از استرس اکسیداتیو نبوده، احتمالا از طریق سمیت مستقیم و غیراکسیداتیو ایجاد می شود.

خون­بازی دو گاونر که گیلانی­ها آن را «ورزاجنگ» می­نامند از دیرباز مایۀ سرگرمی برخی بود اما هستۀ اصلی آن یعنی «جنگ»، و مسئلۀ نسل­های مختلف یعنی «تعامل انسان­و­حیوان» همچنان باقی است. باتوجه به اینکه واقعیت­اجتماعیِ­ موجود، منفک از بستر تجربی افراد درگیر در آن نیست و نگره­های طبیعی، موجب برجسته­شدن تداومِ پدیده، نزد برخی از پژوهشگران تحت­عنوان انسجام اجتماعی و کارکرد اقتصادی شده و کنشگران ورزاجنگ خواهان استمرار آن تحت­عنوان پاسداشت بازی بومی، و دفاع از سنت هستند، این پژوهش با بهره­گیری از روش پدیدارشناختی با تمرکز بر رهیافت مستقیم، سعی نموده به این پرسش پاسخ دهد که قصد این کنشگران در نسل­های مختلف از قرارگیری در موقعیت موصوف چیست؟ نتیجۀ کار بیانگر این است که موافقان و مخالفان با «درد شبح» مواجه هستند و تنها امکانی که برای رهایی از مخاطرات مذکور متصور است خوداثباتیِ درون­ماندگارِ انسان متناهی و هم­آغوشی «با» جهانی است که در آن پرت شده­ایم.